VACATURE SECRETARIS
In het 5 personen tellende bestuur is plaats voor een secretaris met affiniteit voor palliatieve zorg die eraan wil bijdragen dat mensen thuis kunnen sterven.

UITGEBREIDE OMSCHRIJVING
Introductie
Veel mensen die ernstig ziek of oud zijn en weten dat ze niet lang meer te leven hebben willen graag in hun eigen vertrouwde omgeving verzorgd worden om thuis te kunnen sterven. Door inzet van huisarts, professionele thuiszorg, familie en vrienden wordt dit mogelijk gemaakt. Soms kan de zorg voor de partner, familie of vrienden erg zwaar zijn of kan men niet voldoende aanwezig zijn. in die situaties kunnen de speciaal opgeleide vrijwilligers van VPTZ de Biltse kernen uitkomst bieden. Doel is het ondersteunen en ontlasten van de mantelzorg bij de zorg voor de ernstig zieke of oudere thuis.

Taakomschrijving
De taken van de secretaris in het bestuur van VPTZ de Biltse kernen zijn o.m.:
*voorbereiding en verslaglegging bestuursvergaderingen met zo nodig follow-up van actiepunten
*opstellen en na goedkeuren distribueren/publiceren jaarverslagen
*In samenwerking met de vrijwilligerscoördinator up to date houden van de website en regelen van communicatieve uitingen
*zorgdragen (i.s.m. voorzitter en penningmeester) voor een goede administratieve organisatie en het voldoen aan wettelijk vereisten w.o. taakverdeling/bevoegdheden bestuur, in-/uitschrijvingen KvK, privacy wetgeving (AVG), integriteit (UBO registratie en WBTR) en bijhouden nieuwe ontwikkelingen op dit gebied.
Het huidige bestuur is collegiaal van aard en bestaat uit 5 personen.

Wij vragen
Iemand met interesse/affiniteit voor/met vrijwilligerswerk in de mantelzorgsfeer voor (meest) ouderen in een terminale levensfase. Enige kennis van en ervaring met secretariële taken in stichtings- of verenigingsverband is wenselijke evenals enige praktische kennis en vaardigheid op het gebied van tekstverwerking, email en online communicatie (w.o. Zoom).

Wat hebben wij de vrijwilliger te bieden?
Het bestuur van de stichting heeft een organisatorische rol vanuit beleid, toezicht, ondersteuning en administratieve begeleiding alsmede ook zorg voor maatschappelijke inbedding. De vrijwilligerscoördinator heeft een belangrijke rol in het werven en (laten) opleiden van vrijwilligers, het regelen en coördineren van inzetten en stemt regelmatig af met het bestuur. Het gezamenlijk werken aan de realisatie van de doelstellingen en invulling geven aan een maatschappelijk zinvolle taak is een belangrijke stimulus om je in te zetten voor onze stichting.
Tijdsbesteding: minder dan 4 uur per week

VPTZ-lied Melodie Pur un flirt, Song Michel Delpech

Terminaal, of daarvoor
Bieden wij een luisterend oor
Wij zijn daar, reken maar!
Bieden tijd, ruimte, rust
Mantelzorgers ga gerust
Wij staan klaar, reken maar!

Oehhhh ik kom naar je toe….
VPTZ…. ons werk doet ertoe……
Oehhhhh verbindend en hoe
VPTZ….. ons werk doet ertoe
La La La La La La

Soms een lach, vaak een traan
Met stervenden zijn wij begaan,
Kwetsbaarheid, hun laatste tijd
We stemmen af, zijn nabij
Het ‘er zijn’ dat maakt ons blij
Wij zijn daar, reken maar!

Oehhhh ik kom naar je toe….
VPTZ…. ons werk doet ertoe……
Oehhhhh verbindend en hoe
VPTZ….. ons werk doet ertoe

Allemaal, gaan we dood, levensverhaal
van klein tot groot
’t Leven gaat door, jij gaat ons voor
Allen samen, samen een
Samen delen ‘t hoeft niet alleen
Ben er voor jou, ik kom heel trouw

Oehhhh ik kom naar je toe….
VPTZ…. ons werk doet ertoe……
Oehhhhh verbindend en hoe
VPTZ….. ons werk doet ertoe
La La La La La La

Beluister hieronder het VPTZ-lied:

Een inzet van een VPTZ-vrijwilliger bij iemand in de laatste levensfase thuis kan de mantelzorger ontlasten. Die kan de zorg daardoor langer volhouden en raakt minder snel overbelast. Toch merken we dat mantelzorgers een drempel ervaren bij de inzet van een vrijwilliger. Bijvoorbeeld omdat ze het zien als hun taak om voor hun naasten te zorgen.

Klik hier om de versie te downloaden: Flyer tips voor verwijzers.

Voormalig VPTZ-vrijwilliger Marie-Louise Jurg kreeg op woensdag 26 april 2023 in het gemeentehuis van De Bilt een Koninklijke onderscheiding opgespeld door burgemeester Sjoerd Potter.
Ze kreeg het lintje voor onder andere 16 jaar inzet bij VPTZ de Biltse kernen.
Vele palliatieve en terminale patiënten thuis en in verpleeghuizen bood ze een luisterend oor, warme nabijheid en ondersteuning. Bestuur, vrijwilligers en coördinator wensen haar van harte geluk met deze prachtige erkenning voor vele jaren vrijwillige inzet!

‘ALS IK DAT TOEN GEWETEN HAD……’

Nabestaande Peter Paternotte uit Bilthoven vertelt over het ziekteproces van zijn vrouw. Ter gelegenheid van de Internationale Dag van de Palliatieve Zorg op 8 oktober 2022 doet hij zijn verhaal.

Mijn levenspartner waarmee ik al 46 jaar getrouwd was kreeg in 2010 borstkanker en werd succesvol behandeld met aansluitend permanente vervolgmedicatie en jaarlijkse controles. Desalniettemin kwam de kanker eind 2014 weer terug en nu met uitzaaiingen in het skelet; er bleek alleen nog palliatieve behandeling mogelijk als levensverlenging met daarbij de steeds weer terugkerende vraag over kwaliteit van leven. Maar de levenswil was sterk en de band met kinderen en kleinkinderen heel belangrijk waardoor met ups en downs het bijna twee jaar duurde tot de terminale situatie ontstond. En dat gebeurde vrij onverwacht; na een bijzondere kustreis langs de Noorse kust bleek bij thuiskomst dat er forse complicaties waren opgetreden en dat er niet veel tijd meer zou zijn. Behandelingen waren niet meer mogelijk, de thuiszorg werd ingeschakeld en het werd een zware tijd voor ons beiden en natuurlijk ook naaste familie. De thuiszorg was heel behulpzaam en deed vast meer dan waartoe ze gehouden waren. De teamleidster was zeer betrokken en deed haar best een vast team voor ons in te zetten.

Maar als mantelzorger en partner wordt het dan toch bijna ongemerkt een 24/7 patroon, een enkele keer geholpen door een familielid om er even uit te kunnen. Het is niet zo dat je dat als teveel ervaart of twijfelt over je inzet, dat gaat vanzelf. Maar je zit vrijwel continu onder spanning. Toen het ziekteproces ging versnellen kwam de thuiszorg met de suggestie contact op te nemen met de vrijwillige palliatieve terminale zorg (VPTZ), ze zagen kennelijk wel dat het heel zwaar werd en dat zij niet voldoende steun konden bieden, ze waren hoe dan ook gelimiteerd in hun inzet.|

Ik had geen idee van het bestaan van de VPTZ-mogelijkheid en dat veranderde uiteraard na contact met de coördinator van VPTZ De Biltse kernen, die snel kwam en mij en mijn partner goed en snel duidelijkheid gaf over wat ze voor hulp kon bieden. Daar waren we allebei zeer positief over en hoe eerder hoe beter was onze conclusie. Wat we niet wisten was dat het ziekteproces zo onvoorspelbaar zou kunnen zijn want de dag daarop ging het onverwacht heel hard achteruit en moest palliatieve sedatie al uitkomst bieden om de pijn te kunnen verdragen.
Daarmee was het eigenlijk al te laat om de vrijwillige palliatieve terminale hulp in te schakelen, enkele dagen later overleed mijn partner waar twee van onze kinderen en ik bij waren.

Enkele jaren later kwam ik opnieuw in contact met de coördinator van VPTZ De Biltse kernen en nu was de vraag of ik wilde meehelpen in het stichtingsbestuur. Nu drie jaar verder als bestuurslid is het zeer duidelijk wat deze organisatie met zijn bijzondere vrijwilligers kan betekenen. Met de wetenschap van nu zou ik indertijd zelf veel eerder ‘aan de bel hebben getrokken’. Natuurlijk blijft het ook voor de thuiszorg lastig in te schatten wanneer ondersteuning van mantelzorgers zinvol en nodig is maar het zou veel helpen als in een veel eerder stadium informatie over de mogelijke inzet van VPTZ vrijwilligers zou zijn gegeven door betrokkenen uit de zorg, van oncoloog tot huisarts en thuiszorg.

Dit is zeker niet bedoeld als een verwijt achteraf, ik ben tot op de dag van vandaag dankbaar voor de geweldige hulp vanuit de medische- en zorgsector die we hebben gekregen. Maar in de laatste levensfase is er dus (nog) meer mogelijk en bekendheid daarmee kan niet genoeg benadrukt worden.

Op de foto: Peter Paternotte samen met zijn vrouw Arga bij het monument op de Noordkaap op 12 september 2016, 6 weken voor haar overlijden

‘TOT HET LAATST IS MIJN MOEDER THUIS GEBLEVEN‘

Nabestaande Bianca Hijman uit Westbroek vertelt over de ondersteuning van VPTZ- vrijwilligers bij haar terminaal zieke moeder. In het kader van de Internationale Dag van de Palliatieve zorg op 8 oktober 2022 doet zij haar verhaal.

In de zomer van 2010 was opeens het moment daar dat mijn moeder niet meer zelfstandig thuis kon wonen. De dementie was inmiddels in een dusdanig stadium dat het niet meer veilig was. Er was geen twijfel: ze kwam per direct bij ons in huis wonen.
Ze genoot van het leven tussen ons in, tussen de dieren die haar ook omringden.
We wonen landelijk, een woonboerderij met (besloten) erf. De plek was veilig voor haar.
De dementie ontwikkelde zich langzaam, ze ging achteruit.

Na drie jaar kwamen daarbij fysieke klachten in de buik. Ze begon gewicht te verliezen. Ziekenhuis-onderzoek volgde. Uiteindelijk werd de conclusie getrokken dat de levensverwachting mogelijk niet lang zou zijn. De term “terminaal” werd gebruikt. De huisarts die zij sinds haar verblijf bij ons had, gaf ons het advies om contact op te nemen met VPTZ. Hij vertelde dat het een zeer goede en waardevolle organisatie was, die in dit proces ondersteuning kon geven. Ik volgde zijn advies en maakte kennis met de mensen van VPTZ. Als een warm bad.

Een situatie waarin iemand (terminaal) ziek is en liefdevolle zorg nodig heeft en krijgt van de mensen om hem/haar heen, is een kwetsbare situatie met allerlei emoties. Dan lijkt het moeilijk om nieuwe (en nog vreemde) mensen hierin toe te laten. Het is zo persoonlijk allemaal.
Ik kan alleen maar heel blij zijn dat ik die stap toch heb gemaakt. Vanaf het begin werd nagedacht over de beste oplossing en welke vrijwilligers daarbij het beste zouden passen. Wegens omstandigheden (ik ben zelfstandig ondernemer) was er voor mij een noodzaak om de donderdag elders te zijn. Die dag werd “gevuld” met drie vrijwilligers, die elk een aantal uren aanwezig waren bij mijn moeder. Ieder met eigen invulling en liefdevolle zorg. Iets drinken samen, voorlezen, babbelen, gewoon even rustig in stilte zitten maar ook eindeloze spelletjes Rummikub. Want dat kon mijn moeder nog steeds. Het geheugen verslechterde, de humor bleef, het valsspelen met een knipoog en het sjoemelen namen toe. Het maakte niet uit. Het was perfect zo.

Bijzonder genoeg hield mijn moeder het fysiek langer vol dan aanvankelijk was ingeschat. Ze leefde nog bijna anderhalf jaar. Tot het allerlaatst is zij thuis gebleven.
Het gevoel na haar overlijden was natuurlijk in de eerste instantie verdriet. Een groot gemis.
Maar dat verdriet werd verzacht door mijn gevoel van dankbaarheid dat ze die vijf jaar in liefdevolle omgeving heeft kunnen zijn. Thuis bij mij. Nooit een seconde van spijt gehad van deze beslissing. Ook al was het soms wel wat zwaar.

De vrijwilligers van VPTZ waren goud waard. In alle opzichten. Voor mijn moeder zorgzaam, begripvol en liefdevol. En vooral een rustige en betrouwbare aanwezigheid. Maar ook voor mij, als de tranen wel eens in mijn ogen stonden, begripvol en lief. Zo waardevol. Zij deelden in de zorg en maakten daarmee de zorg die ik gaf beter draagbaar. Het was goud.

Tenslotte zou ik wensen dat meer mensen ook de kans zouden krijgen om deze keuze te maken.
Wellicht kennen ze de organisatie nog niet. Dan hoop ik dat ze, het als de fijne huisarts die mij attendeerde, ook hierop gewezen worden. Door ofwel een huisarts, of wellicht door iemand die de organisatie kent uit ervaring of horen zeggen.
Daarna hoop ik dat ze, net zoals ik, de stap durven zetten om iemand in hun huis toe te laten in een situatie die kwetsbaar en soms verdrietig is. Het kan zo’n steun zijn. En zo’n verschil maken.

Hoe mooi is het immers, dat deze organisatie er is. Met waardevolle mensen. Die zomaar en belangeloos beschikbaar zijn om de steun te geven die nodig is.

Op de foto: Moeder Hijman met dochter Bianca die haar zoveel jaren liefdevol verzorgde met hulp van VPTZ-vrijwilligers

DE BILT Ik ontmoet Geza Mobers op een stralende dag op de locatie van MENS De Bilt. Het onderwerp van vandaag is wat zwaarder maar beslist met een gouden randje. We gaan het hebben over de stichting waar Geza vrijwilligerscoördinator is en waar ze een heel groot, warm hart voor heeft; VPTZ ofwel Vrijwilligers Palliatieve Terminale Zorg.

Door Pauline Pothoven

VPTZ is een organisatie die in beeld komt wanneer iemand in haar of zijn laatste levensfase is beland. Voor veel ernstig zieke en oude mensen is het een wens om in een vertrouwde omgeving afscheid te nemen en te sterven. Om dit mogelijk te maken werken mantelzorgers vaak dag en nacht om dit zo goed en zo kwaad als het gaat mogelijk te maken. Dat is heel mooi maar vaak ook zwaar.

[DE PERFECTE MATCH] En dat is waar VPTZ een rol in kan spelen. Om de mantelzorger te ontlasten en liefdevolle aandacht aan de patiënt te bieden. Geza; “Het is zo fijn voor mantelzorgers om even een paar uurtjes onbezorgd van huis te zijn. Om even te sporten, vrienden te zien of naar de kapper te gaan. Mensen voelen zich vaak direct opgelucht en kunnen daarna weer helemaal aanwezig zijn bij hun geliefde. Hoe onze ondersteuning er precies uitziet verschilt per situatie en hangt helemaal van de specifieke wensen af. Maar altijd maak ik een zorgvuldige match tussen vrijwilliger en patiënt. Zodra ik een aanvraag binnenkrijg ga ik kennismaken en kijk ik naar de gezinssituatie en vooral naar iemands persoonlijkheid. Waar houdt iemand van, wat zijn haar/zijn overtuigingen en liefhebberijen. Mensen zijn zo kwetsbaar in deze periode, het is ontzettend belangrijk dat de match er is, dat het echt klopt. Al pratende heb ik vaak een vrijwilliger in mijn hoofd die goed zou passen.”

Terwijl ze praat krijgt Geza kippenvel. Het raakt haar iedere keer. Net als de 22 vrijwilligers die VPTZ de Biltse kernen rijk is, handelt ze vanuit een diep gevoel van medemenselijkheid. Vanuit het gevoel van betekenis te willen zijn. Het is dan ook niet zomaar een vrijwilligersfunctie. Iedereen wordt gedegen opgeleid en leert over thema’s als rouw en verlies, communicatie, over je rol als vrijwilliger en grensbewaking. Iedere maand komt de groep bijeen om te reflecteren.

[LUISTEREND OOR] Eenmaal gematcht lopen de handelingen van een vrijwilliger enorm uiteen. Het kan een hand vasthouden zijn, samen lezen, neuriën, een gedicht voorlezen. In een zorginstelling waar mensen in de allerlaatste fase zijn, wordt er veelal gewaakt. Soms naast het bed, soms in een hoek van de kamer. Het is een kwestie van aanvoelen wat helpt, wat rustiger maakt. En zeker is ook een luisterend oor voor de mantelzorger belangrijk. Het is niet alleen actie, aanwezig zijn is vaak al waardevol.

Geza; “Ik wil uitdragen dat we zo’n ontzettend betrokken en gedegen team hebben. Ik hoop dat mensen dit lezen en het stukje uitknippen in de gedachte; goh ik wist niet dat het bestond maar ik bewaar het voor wanneer nodig of voor mensen die nu in de situatie zitten en onze ondersteuning goed kunnen gebruiken. Wij zijn er voor iedereen die ons nodig heeft.”

U kunt kosteloos hulp aanvragen via www.vptz-debiltsekernen.nl

BRON: Biltsche Courant, di 28 juni 2022